Utrzymywanie „kosztowej" podstawy tworzenia zysku w cenie nie wydaje się jednak celowe dlatego, że surowce i materiały kształtują zysk w cenie podobnie jak praca i fundusze produkcyjne, mimo że nie wiąże się z nimi prawie żadne obciążenie dla przedsiębiorstwa. Sytuacja, taka może rodzić u producentów tendencje do manewrowania materiałochłonnością ich produkcji w kierunku sprzecznym z interesem społecznym.
W ramach zjednoczenia pełna formuła ma ograniczone zastosowanie ze względu na trudności określenia wartości środków trtoałych uczestniczą- , cych w produkcji poszczególnych wyrobów w przypadku wieloasortymen- towej produkcji. Można ją stosować w przedsiębiorstwach o wyspecjalizowanej produkcji lub wieloetapowej, jeśli poszczególne etapy charakteryzują się różną kapitałochłonnością. W produkcji wieloasortymentowej, w której nie można bezpośrednio określić wartości środków trwałych zaangażowanych w produkcji każdego asortymentu, wielkość zysku odpowiadająca (a+c) musi być rozliczana umownie. W założeniach reformy przyjęto stosunkowo najprostszą podstawę, mianowicie pozostały element formuły (b) określany na podstawie kosztów własnych odpowiednio go zwiększając. Praktycznie oznacza to tworzenie relacji cen wyrobów wytwarzanych w ramach produkcji zjednoczenia w oparciu o koszty własne.
| |
|